Slovenië, zomer 2025.
Vroege ochtend.
De lucht nog koel, de bergen in vuur. Mountain Glow.
Ik keek door de zoeker en zag mezelf.
Drie jaar geen foto, drie jaar geen echte rust.
Altijd onderweg. Hardlopend. Werkend. Studerend.
Alsof stilstaan geen optie was.
Zes dagen per week trainen.
Niet bewegen, maar presteren.
Mijn topsportverleden kent geen tussenstand.
Alles of niets.
Tot het lichaam stop zei.
Vel over been.
De foto met Julia Meijer bij de Legal Rebel Award van Lefebvre Sdu | Juridisch was het eerste signaal.
Ik glimlachte, maar dacht: Ron, je bent op.
Toen kwam de verdenking van darmkanker.
Onderzoek. Wachten.
En ik ging van het ziekenhuis direct door in de trein naar Leiden.
De volgende ochtend stond ik in het theater.
Voor Yuki.
Driehonderdvijftig mensen in de zaal.
De buikpijn was scherp, mijn stem dun.
Maar show must go on.
Het eerste kwartier ging niet.
Tijdens de pauze, het scherm even zwart,
zei ik tegen mezelf: nu ben je hier, de zaal verdient alles wat je hebt.
En ik ging.
Ik vloog.
Na afloop noemde iemand mijn presentatie Amerikaans goed.
Wat een compliment.
De pijn was verdwenen.
Een paar weken eerder, in Slovenië,
had ik bij zonsopkomst de camera weer opgepakt.
De lucht kleurde goud, de bergen gloeiden.
Lotte Meijer lachte.
En ik klikte.
Mijn eerste landschapsfoto in drie jaar.
Zeker niet perfect.
Wel echt.
Pas toen ik stopte met rennen, zag ik wat ik al die tijd gemist had.
📷
Herken je dat moment waarop je merkt dat doorgaan geen vooruitgang meer is?
Vertel het hieronder. Misschien help je er iemand mee.
